artık kalmışlığa

yine seçmiştim

özenerek

öyle arıyordumki

kaderle anlaşarak

en acılısını ,en bana uygununu seçiyorduk

benliğim terkediliş rolünü çabuk özlüyordu

onu doyurmakta bana düşüyordu her seferinde

fazla zamana ihtiyacım yoktu yine

sadece istiyordum ve alıyordum

kimse direnmiyordu

vermeye dünden razıydı her biri rolümü

sıraya kimleri dizdiğimi bilmiyordum

onu var eden ben oluyordum

aslında hep neden-sonuç arasında sıkışıp kalandım

etkisizdim

değer ifade etmiyordum çalınmış hayatlarda

artık kalmıştım hep

belki onların artıklığından

belki tam olamayışımdan

kolay gidiyordu her biri

bir anda

anlamamam için yardımda ediyolardı

doruk noktasındayken algılamıyordum

vazgeçilebilen olduğumu

yine yola koyulmam gerekiyordu

arkama bakmadan

filizlerimi sulayarak kurutmam

bakmıyorlardı zaten

ama

sanki her biri arkamdan kovalarla su döküyorlardı

hep kirli sulardı bunlar

dönsem bile aynılığımı bozmuş

benliğimi kendime bile düşman etmiş

sevincimi alıp gitmiş sular

nasılda içimi yakar o sular

yollar yanarak gelir hep o an arkamdan

gözyaşlarımla söndürürüm hep

kirli sular çare olamazlar onlara

elim değdimi sönmeye çabalarlar

istemem arkamda hala kalmış canlılar

yenilerin yaşaması için ölmesi gerekenlerdir onlar

o an gelir

ve öldürürüm kalanları

döktükleri kirli sularda yıkarım doyumsuz vücutlarını

son yolculuklarında bile benimdirler oysaki

benden gidebilirlermiş gibi yetenekli sanırlar kendilerini

son elvedalar bana aittir hep

içimden en güzel uğurlamaları hazırlarım

şölen sanır limanda bakanlar

gemiler gitmemeye hevesli bakakalırlar

ama bağlanacak halat yoktur artık

çürümüştür