dışardasın zaman

zaman kavramının dışında
bulduğum boşlukta
içten gelen hıçkırıklarımla
başbaşa kaldım yine
bu renksiz oda
anılarımı öldüren duvarlar
zamandan soyutuz burda
perdeler çürümeye başlamış inatla
güneşle aynı tarafta
onlar soyutlayamamışlar kendilerini
haykırmışlar yüzüme yıllarca
duymamışım
görememişim çığlık atışlarını
oysaki katılmışım onlara
en acı çığlıklarında
şarkılarını ben söylemişim
en hareketli ritimlerin
acı acı dualar etmişim
farkına varınca
isyanlar çevrelemiş etrafımı
yarıp çıkamamışım aralarından
kurtulamamış
isyanlar yanmış etrafımda
akrepleri kıskandırırcasına
zehirlemişim kendimi
umutla
çıkamamış ama mutluluk içinde kalmışım
ölmüşüm yavaşça
zaman doğarken odama
toplanmış her tanıdık yüz etrafımda
çıkmak istememişler burdan
hoşlarına gitmiş
benzerlermiş bana
onlarda sevmemişler oysaki
hiç zamanı
ruhum tenlerinden geçerken
aynılığımızı hissettirmişler bana
hissettiğimi anlıyorum
yeni yeni
seviniyorum
alıyorum her birini yanıma
yarışır gibi geliyorlar
gidiyoruz
hala ateş içinde mutluyuz
perdelerim çürüdüğünde
zaman doldu buraya
güneşe dönük yüzlerine inat
gülüyordu bana bakan yüzleri
umutla